Bahor mushoirasi
![](https://xs.uz/upload/post/2024/03/06/d41ac027c015c399f1f365f4090fa3a00306.jpg)
Halima AHMEDOVA
* * *
Bir sehrli kunda,
Bir goʻzal kunda
Mening qoʻllarimni soʻraydi falak,
Shunda zarralarim xoʻplaydi quyosh,
Shunda barg kaftida oʻynaydi yurak.
Koʻzlarimning maʼyus qorachigʻini
Choʻqib tugatadi shodlik qushlari.
Parishon sochimga nigohin bogʻlab,
Koʻnglimni toʻldirar sogʻinch tushlari.
Erksiz xayollarim,
Tutqun xayollar,
Rayhon nafasiga berkinadi jim.
Negadir tuproqni suya boshlaydi,
Osmon yuragini kiygan vujudim.
Bir yupanch qonimda umid oʻstirib,
Shafaq ayvonida tikar belanchak.
Bir sehrli kunda,
Bir goʻzal kunda
Mening qoʻllarimni soʻraydi falak...
Zebo MIRZO
* * *
Shovullab
Boshimdan oʻtadi oylar,
Quyoshlar soʻnadi olis-olisda.
Dunyoning
eng oʻtkir teleskoplari
Ilgʻar bir yulduzni zangori tusda.
Olis-olislarda
toʻqnashib ketar
Ulkan meteorit-qoyatoshlari.
Shu zangor yulduzni
anglamoq boʻlib,
Uchar yuzlab sunʼiy yer yoʻldoshlari.
Ular bong urishar
topildi deya,
Yangi bir yer shari,
yo Odam, Havvo
badargʻa boʻlmasdan zulmat tubiga
Yashab oʻtgan oʻsha
jannatiy maʼvo.
U shunday,
bir lahza paydo boʻlar va
U shunday,
lahzada boʻladi gʻoyib...
Bir lahza “yalt” etar Osmon koʻzida,
Dunyoda neki bor, sirli, gʻaroyib.
Osmon bir lahzasi –
ming yillarga teng,
Hozir oʻrtamizda masofalar bor.
Balki sen...
dunyoga kelgan mahaling,
men ketgan boʻlaman bundan umidvor...
Balki uchrashamiz, yerda yo koʻkda,
Balki yechiladi bir kun asotir.
Ammo yuragimda –
zangor kenglikda –
Hozir moʻjizalar boʻlmoqda sodir.
Hozir boʻlinaman
ming bir boʻlakka,
Jismim zarralarday cochilar tayin.
Bu xabar sargʻaygan cahifalarda
Senga yetib borar
ming yildan keyin...
Yolgʻizim, ishq umri hasratlarga teng,
Ishq bu – sir,
yoʻq uning baxt formulasi.
Ishq – bu ming yil oldin
soʻngan yulduzning
Senga yetib kelgan olis shuʼlasi...
Kuyunma, qani deb,
chekmagil qaygʻu,
Vaqt mening yoʻlimni baxtlarga burgan.
Axir, yetib keldim!
Axir, menman bu –
Titroq yoshlaringda yiltirab turgan!..
Guljamol ASQAROVA
PARVOZ SOGʻINCHI
Men umrimni qushlarga don kabi sochib berdim,
Urvogʻu ushoq ekan, non kabi sochib berdim,
Va qushlarga dunyoning eshigin ochib berdim!
Xayr-xush ham aytmayin qushlar uchib ketdilar.
Bir yutum haqqim bilan bir dunyo baxt izladim,
Yirtiq kovushim bilan bir tillo taxt izladim,
Quyoshdek qizib bordim, qaytarimda muzladim!
Kaftimga kuh-kuhlasam muzlar koʻchib ketdilar.
Yigitning belbogʻida koʻzimni bogʻladi ishq,
Qizigan temir bosib, koʻksimni dogʻladi ishq,
Oʻsha dogʻlari ichra koʻnglimni chogʻladi ishq,
Naqshlar qoldi faqat, dogʻlar oʻchib ketdilar.
Dunyo nogʻorasiga oʻynab-oʻynab charchadim,
Barmogʻim qarsillatib, qiynab-qiynab charchadim,
Kuloldek xom loyimni iylab-iylab charchadim,
Qaytish xabarin bersam... ruhlar choʻchib ketdilar.
Shu qirq yillik sayrimda sayyoralarni koʻrdim,
Oq bulutlarni oʻpgan tayyoralarni koʻrdim.
Ovga chiqqan ovchimni kiyikdek kutib turdim,
Ovchim esa qonimni ichib-ichib ketdilar.
Baribir bu dunyoga kelganim yaxshi boʻldi,
Kelmaslik yaxshiligin bilganim yaxshi boʻldi,
Boru borligʻim aro parvoz sogʻinchi toʻldi,
Ruhimning zanjirini qushlar yechib ketdilar.
Qushlar uchib ketdilar...
Nargiza ODINAYEVA
* * *
Mening umrim hali boshlangani yoʻq,
Kutgan rangiga och hali koʻzlarim.
Labim qurigani bilan qornim toʻq,
Taqdirning muhriday botiq izlarim.
Tuxum bosayapti kakku inida,
Oʻtib ketayapti dunyo huvillab.
Ogʻriqlar uygʻongan qadr tunida
Oʻzingga yetolsang Oʻziga yigʻlab.
Bir zum tingani yoʻq tomirda poyga,
Kuldim poyimdagi yerni allalab.
Dogʻi toʻlgan sayin shaydoman oyga,
Boʻri “uv”idagi baxtni chamalab.
Doʻmbiraning tori boʻzlab oʻqigan
Dostondagi “oh”day koʻngil jazodir.
Chaqmoq, shamol, yomgʻir, shomdan toʻkilgan
Bari vaznsizlik ichimda sodir.
Bahor osiladi olcha shoxiga,
Pastlarga ob qochar daryo suvini.
Yashagisi kelar odam gohida
Eshitmoqlik uchun ruhning “uv”ini.
Bashorat OTAJONOVA
* * *
Ixlos bilan yoʻlga chiqqan odam
Har bir qadamini xayrga yoʻyar
Qanotida ixlos tashigan qush
Havo oqimlarin tanir bemalol
Ixlos bilan ariq labiga toshgan sachratqi
Ildizlarin erkin qoʻyar tuproqqa
Togʻdan iz olgan suvni
Ummongacha yetkazar ixlos
Senga maktub yuborgandim,
Bu orada:
Ixlos bilan yoʻlga chiqqan odam
Murodu maqsadiga yetdi
Qanotida ixlos tashigan qush
Omon qaytdi olis shimoldan
Ariq labiga toshgan sachratqi
Yashil gilamga aylandi
Togʻdan iz olgan suvni
Ummongacha eltib qoʻydi ixlos
Men esa hanuz javob kutyapman...
Mehrinoz ABBOSOVA
* * *
Osmon oq gul sochar, vaʼdalar sochar
sodda daraxtlarning koʻnglini xushlab.
Zamin koʻrayotgan oppoq tushlarning
taʼbirin topmoqqa shoshilar qushlar.
Xazina otamning, olim otamning
chiroqsiz tunlarda qalami nishlar.
Shaharning yaltiroq davralarida
jarang sochaverar boʻm-boʻsh “idish”lar.
Hech yoʻq boʻlsa edim bir oʻtin, bir has,
Yodim zulmatida onam qunishar.
Qishloqda ayollar tugʻib charchamas,
Oʻylar tugamaydi, bitmas yumushlar.
Oqarib koʻrinar maysalar nurday–
yorib chiqqan misol yerni sut tishlar.
Garchi qor ustiga qor yogʻar bunda,
Yuragimda pinhon bir bahor qishlar...
Tavsiya etamiz
Ko‘p o‘qilganlar
- Dam olish kunlari harorat +27 darajagacha pasayadi
- “Barselona”ga kelgan Dani Olmo klubni qiyin ahvolga solib qoʻydi
- Bir oylik harbiy xizmat toʻlovi miqdori oshiriladi
- Mbappe “Real” uchun gol urgan oʻyinda UYEFA Superkubogiga ega chiqdi
- “Andijon” klubi futbolchisi Milliy gvardiya xodimini urib, jarohat yetkazdi
- YHXB: Tartibga solinmagan oʻtish joyidan oʻtayotgan piyodalardan qoʻllarini baland koʻtarishni soʻraymiz
Izohlar
Hozircha hech kim fikr bildirmagan. Balki Siz birinchilardan bo'larsiz?
Izoh qoldirish uchun tizimga kiring