Ҳар бир халқнинг юраги — унинг тили. Она тили — она қўшиғидек аллалайди, боболар сўзи каби тарбиялайди, миллатнинг руҳи бўлиб яшашни ўргатади. Тил йўқолса, нафақат сўз, балки тарих ҳам жим қолади, хотиралар йўқолиб гўё бўшлиқда бизни қолгандек бўламиз. Биз бошқа тилларни ўрганар эканмиз, бу ёд олиш эмас, ўзлигимизни бойитиш бўлиши керак.

Тасаввур қилинг: ўқувчи чет тилида гапиради, замонавий ибораларни билади, лекин ўз тилимиздаги “ватан”, “ор”, “номус”, “она” сўзларининг илдизини қалбдан ҳис қилмайди. Қалб она тилида гапирмас ва уни тушунмас экан миллийлик йўқолади. Демак, тил ўрганишдан мақсад ўзлик дарахтининг илдизини кесиш эмас, аксинча уни суғориш бўлиши керак.

Бугун инглиз, корейс, турк, араб ёки бошқа тилларни билиш имкониятлар эшигини очиш демакдир. Хусусан кўплаб ёшлар чет мамлакатлардаги нуфузли олий ўқув юртларида ўқиш учун ҳам бу тилларни ўрганиб, ўз билимларини мамлакатдан ташқарида оширишмоқда. Аждодларимиз ҳам дунё илмига кириб бориш учун ўнлаб тилларни билган, лекин ўзбеклигидан воз кечмаган. Алишер Навоий форс тилида гўзал асарлар ёзган, аммо ўзбек тилини давлат тили даражасига кўтарган.

Бугун инглиз тилини билиш ўқишга ё ишга киришда ёрдам берса, ўзбек тилини билиш ўзлигимизни асрайди.

Чет элда таҳсил олган йигит-қизлар она юртига хизмат қилса — бу ғурур, шараф. Аммо улар ўз тилидан, ўз менталитетидан уялса — бу йўқотиш.

Тил — кийим эмас, алмаштириб кийилмайди. Тил — руҳ. Уни унутган одам ўз руҳининг эшигини ёпади. Шунинг учун чет тилидан бир янги сўзни ўргансак, ўз тилимизга бир меҳрли жумла бағишлайлик. Бир чет сўзини талаффуз қилганимизда, бир ўзбекча иборани ҳурмат билан тилга олайлик. Янги уфқларни очиш учун тил ўрганайлик, аммо ўз илдизимизни қўлдан қўймайлик.

Муштарий ТОШПЎЛАТОВА,

Сирдарё вилояти.