Foto: Sardorbek Poyonov/“Xalq soʻzi”

Oktyabr oxirlab qoldi. Barglar allaqachon sargʻayib, toʻkilgan. U yoqdan bu yoqqa uchadi.

​

​

Ayni kunlarda Toshkent havosini toza, deb boʻlmasa-da insonning tanasiga yoqadigan qandaydir yengil harorat bor.

​

​

Kuz! Bu faslda har kim oʻzicha bir romantik, ijodkor odamga aylanadi. Shunday qilib, men ham kameramni boʻynimga osib, “Botanika bogʻi”ga yoʻl oldim. Guruh-guruh talabalar ham shahar shovqinidan qochib kelgan keksayu yosh ham shu yerda. Bolalarning yayrab yurganini koʻrib, odamlar uchun bogʻlar koʻproq kerakligini yana bir bor oʻzimga tasdiqlagan boʻldim.

​

Daraxt barglari yerga toʻkilib, sariq gilamdek toʻshalgan, toʻkilmagani uzilay-uzilay, deb turibdi. Ular ham nenidir kutadi. Umuman olganda kuz manzarasi, lekin oʻsha nimadir yetishmayapti. Bu yomgʻir! Ha, aynan yomgʻir va barg hidi qoʻshilib kuzning oʻziga xos isini hosil qiladi.

​

Esladingizmi?! Agar oʻsha hid dimogʻingizga urilgandek boʻlgan boʻlsa, siz kuzni taniysiz.

​

Umid qilamizki, chang bosgan barglarni yomgʻir choʻmiltirgani keladi. Shunda sizga oʻsha kuzdan ham suratlar ulashamiz.

​