Қизиқ одамлар бор:
Иши – ваҳима,
Оғиздан қулоққа қараб чопади.
Харидор ахтариб оҳу-воҳига,
Содда кимсаларни излаб топади.

Мабодо кўрса ҳам бирор ёмон туш,
Таъбирин қиёмат қойимга йўяр:
“Ё ер қимирлайди, ё бўлар уруш...” –
Аҳвол чатоқ, дея, бош чайқаб қўяр.

Сиз янги ой ёки Зуҳрога боқиб,
Самовий ҳусндан завқланган маҳал –
У дер: “Метеорит келар улоқиб...
Заминга урилса – тақдиримиз ҳал!”

Ўзи-ку кўрмаган харитани ҳам,
Халқаро аҳволни қилар қизғин шарҳ:
“Нефт қиймати ўйнаб турибди шу дам,
Демак, қон босими каби ошар нарх...”

Не бадбин хаёллар келар ўйига,
Шуури – хавотир ва ҳадик кони.
Яхшиям, бой эмас... Йўқса, уйига
Кўчириб келарди бутун дўконни.

Хуллас, иши оғир – 
Кун бўйи қоп-қоп
Ваҳима уруғин дилма-дил ташиш.
Кимдир кулиб қўяр, кимдир дейди лоф,
Кимнингдир кўксида нишлайди ташвиш.

Мен-чи, на куламан,
На чекаман ғам,
Не қилай, англайман унинг ҳолини.
Талабгор, ишқибоз борки унга ҳам –
Осон ўтказмоқда элга молини.

Биродар,
Уйингиз буғдойга тўлсин,
Бозор-ўчар қилиб ҳеч қачон толманг.
Лекин олганингиз фақат файз бўлсин,
Текинга бўлса ҳам ваҳима олманг!

Нодир Жонузоқ