XS.UZ
Халқ ичига кириб бориб, одамлар билан мулоқот қилиш — инсон манфаатларини таъминлашнинг муҳим омили Аҳолини тадбиркорликка кенг жалб этиш Жамият маънавий ҳаётининг асосий мезони Танқидий таҳлил ва шахсий жавобгарлик — ёрқин келажак пойдевори Бағрикенглик ва ҳамжиҳатлик — тараққиёт гарови Замонавий савдо мажмуаси «The Seoul Times»: «Ўзбекистоннинг давлат сиёсатида инсон манфаатлари устувордир» Кичик бизнес истиқболи ишбилармонларга берилган имтиёзларга бевосита боғлиқдир Қўшимча имконият Германияда Ўзбекистон тўқимачилик саноатининг тақдимоти Германияда Ўзбекистон тўқимачилик саноатининг тақдимоти Ёшлар камоли учун масъулмиз Солиқ маъмурчилиги хусусий сектор ривожига хизмат қилади Зарар миқдори ҳисоблаб чиқилди Ўзбекистон Президенти Шавкат Мирзиёев Жаҳон банки вице-президентини қабул қилди Фракцияларда ҳаётий масалалар, долзарб вазифалар кўриб чиқилди «Ўзбекистонда олиб борилаётган кенг қамровли иқтисодий ислоҳотлар юқори баҳога лойиқдир» Оналар кўнглидаги розилик — бу бутун халқимиз қалбидаги розилик ифодаси Замонавий саноат марказлари Имтиёз ташаббусга ундади Мақсад — тараққиётга кўмаклашиш Истомин Жоковични мағлуб этди Қўшимча даромад манбаи Юридик хизмат фаолиятини тубдан такомиллаштириш чора-тадбирлари тўғрисида Cоғлом авлод — келажак пойдевори Азизлари қадр топган юрт Смартфонлар бозори ривожланмоқда Юксак ишонч ва масъулият Дўстлик кечаси Йўл ҳаракати хавфсизлигини таъминлаш — доимий эътиборда
  • 03 Май 2014

Йўлда

Термиздан поездга чиқдим. Тошкентга қараб. Купеда бир аёл ва эркак суҳбатлашиб ўтирибди. Икковининг ҳам чеҳраси очиқ. Аёлнинг кўзларида ички бир дард. Хазин. Аммо билдирмайди.

Поезд жўнади. Гурунгимиз қизиди. Одамлар... Ҳаёт... Оила... мавзулар турли-туман. Кутилмаган ҳол поезд иккинчи бекатдан жўнагач рўй берди. Умримда бунақа вазиятга дуч келмаганман. Жуда ғалати бўлди. Инсон! Инсон, деймиз. Лекин у турфа кўринишда.

Купемизга қўпол, айиқ гавдали киши кириб келди. Пишиллайди. Ташқаридан қараб, қандай инсонлигини билмайсиз-да. Жойни сўради. Исмимизни, қаерданлигимизни... Нима бўлар экан, деб турибмиз. Ҳайрон қолдим, купемизда... бирдан хўжайинликни қўлга олди. Овозида дағдағами, манманликми, шунга ўхшаш бир нарса-да:

— Отим Хўжамурод. Бир пайтлар колхозга раис бўлганман. Ҳозир нафақадаман. У пайтларда ҳамма атрофимда “акажон”, деб юрарди... Гапим гап эди. Мендан ҳамма ҳайиқарди. 

У тинмай мақтанди. 

— Хўш, сиз Тошкентга бораяпсизми? — у ёнимдаги кишига қаради.

— Ҳа... пойтахтга.

— Сиз-чи, опа?

— Мен ҳам Тошкентга бораяпман, — аёлнинг овози синиқ чиқди.

— Неча ёшдасиз?

— 50 дан ошдим...

— Э-э, опа-опа-я! Момо бўп қопсиз. Мана, мен 70 дан ошдим. 40 ёшда дейсиз. Сиз опа, 80 ёшга кирган момосиз. Касалмисиз, дейман.

— Озгина мазам йўқ эди. Кўрингани бораяпман... — мунғайди аёл.

— Касал сизни тамом қипти. 50 ёшда қариб ўтин бўп қопсиз. Менинг ҳам хотиним икки йил касал бўлиб юрди. Дўхтирларга ҳам кўрсатдим. Тузалмади, ўлиб кетди...

Аёл бу сўзлардан бирдан чўкди. Гўё лаҳзада бир бурда бўлиб қолди. 

Нима бўлди-ю, Хўжамурод купедан коридорга чиқди. Ёнимдагилар ўз ўринларидаги кўрпаларга ўраниб ётиб олишди. Мен тепага ётдим. Кун ботаётганди. У қайтиб келди. Гапини эшитадиган киши йўқ. ўудранди. Асабийлашди. Мижғовланди: “Бундай купедан кўра таксида кетганим яхши эди...”

Бир тун минг йилдай ўтди. Биргина нодон уч инсоннинг кўнглини вайрон қилди.

Икки кун ўтди. Яна поезддаман. Сурхондарё томонга қараб кетаяпман. Тошкент вокзалидан оилам билан чиқдим. Купеда йўлдошимиз ака-сингил Бахтиёр ва Баҳрия. Қизиқ ва ширин суҳбатимиз Қаршигача давом этди. Улар билан хайрлашдик. Қандай ажойиб ака-сингил. Одамнинг жонидай.

Дунёда яхши одамлар кўп. Шундан ҳаётимиз гўзал ва ҳузурбахш.

Менгнор ОЛЛОМУРОД.

 

 

 

 

Мазкур рукиндаги бошқа мақолалар: « Малоҳатдур ҳусни одамзод Ҳикоят »

Кўриш қобилияти чекланганлар учун

A- A A+

Кўп ўқилган