XS.UZ
Ўзбекистон халқ артисти Комилжон Отаниёзов таваллудининг 100 йиллик байрами қатнашчиларига Атоқли санъаткор хотирасига эҳтиром Пойтахтимизнинг «жанубий дарвозаси» янада қулай, шинам ва кўркам бўлади Академия профессионал кадрлар тайёрлаш маскани бўлмоғи лозим Дори-дармон таъминотида сунъий тақчиллик юзага келмайди Сув келтирган элда азиз Ўзаро манфаатли ҳамкорликни янги даражага олиб чиқиш йўлида Академик Борис Бондаренко Изланиш ва янгича ишлаш самараси аҳоли бандлигини таъминлашда ўз ифодасини топмоқда Жиноятга жазо муқаррар, аммо... Ривожланиш истиқболлари муҳокамаси Ҳамюртимиздан ўтадигани топилмади Нодир асарлар хазинаси «Ягонасан, муқаддас Ватан!» Сиёсий партиялар: Амалий ишлар билан халқ ишончини қозониш мумкин Солиққа оид ўзгаришлар тадбиркорлар манфаатларига хизмат қилади Ишбилармон хотин-қизлар ташаббуси қўллаб-қувватланмоқда Хорижий инвестор: яратиб берилаётган имкониятлардан мамнунмиз Осуда ва хотиржам ҳаёт «Бир болага етти маҳалла ҳам ота, ҳам она» «Нексия» музейдан жой олди Мурожаатлар адолатли ечим топмоқда Асосий мақсад — одил судловни таъминлаш Ҳавзалар баракаси 40 минг тоннага кўпаяди «Муҳаббат оламининг булбули» Юракдан куйланган қўшиқлар «Замонамиз қаҳрамонлари» Солиқ маъмуриятчилигини тубдан такомиллаштириш, солиқлар ва бошқа мажбурий тўловларнинг йиғилувчанлигини ошириш чора-тадбирлари тўғрисида «Маҳалла ифтихори» — ҳам рағбат, ҳам шараф Депутат «юқори»дан топшириқ кутмаслиги керак
  • 26 Март 2016

«Олам маъмурлиғи алардин...»

Баҳор — табиат уйғониб, борлиқнинг ҳаракатга келиши, чор-атрофнинг ям-яшил тусга кириб, кишиларни деҳқончилик, экин-тикин юмушларига чорлайдиган бетакрор фаслдир.

Бу ҳақда улуғ бобокалонларимиз, айниқса, Алишер Навоий ижодига мурожаат қилсак, кўклам ва Наврўз мавзуи юксак даражада тараннум этилганига гувоҳ бўламиз.
Жумладан, шоирнинг “Маҳбуб ул-қулуб” асарида деҳқону миришкорлар меҳр ила тилга олинадики, беихтиёр “Офарин” дейсиз. Бинобарин, буюк бобокалонимизнинг катта ҳаётий тажрибаси маҳсули бўлган мазкур асарда, асосан, инсоннинг касб-ҳунарига доир одоб-ахлоқи, маданияти, шунингдек, фазилат ва нуқсонлари кўрсатиб ўтилади.
Мазкур асарнинг “Деҳқонлар зикрида” деб номланган бобида деҳқон меҳнати, матонати шарафланади. Бободеҳқон меҳнати ҳақида сўз борар экан, шоир фақат ёрқин бўёқлардан фойдаланади, теран хулосаларини баён этади: “Олам маъмурлиғи алардин, олам аҳли масрурлиғи алардин...
Деҳқонки дона сочар, ерни ёрмоқ била ризқ йўлин очар... Деҳқонки тузлуқ (тўғрилик, яхши ният) била дона сочар, ҳақ (Аллоҳ) бирига етти юз эшигин очар...”
Шоирнинг деҳқонга юксак эҳтироми ўзгача руҳ билан йўғрилганлиги бежиз эмас, албатта. Бу касб эгаларининг “ризқ йўлини очувчилар” дейилиши ҳам бор гап. Масалан, деҳқон ҳосил кўтариб, хирмон қилгунча ундан қушларми, қурт-қумурсқаларми, кемирувчи жонзотлар дейсизми, барчаси баҳраманд. Ўроқчию машоқчилар ҳам қуруқ қолмайдилар, ризқ топадилар. Дон хирмонга уюлгач ҳам ризқ йўли “тўсилмайди”. Ва Навоий дейдики: “Деҳқоннинг бир дона сочарида бу ҳолдир, ўзга ишларига таъриф маҳолдир...”
Энди Наврўз шукуҳи қалбларимизни сурурга тўлдириб, ҳаётимиз янада фаровон, бозорларимиз файзу баракали бўлиб бораётган шу дориламон кунларимизга қаранг. Турмушимиздаги ободликни кўринг. Бу нимадан? Мустақиллик туфайли деҳқон меҳнати қадр топаётганидан эмасми? Ерга бўлган муносабат ўзгариб, бебаҳо хазинамиз ўзининг асл эгаларига берилаётганининг шарофати эмасми бу? Биз-чи? Биз ҳамиша ҳам бундай фаровон ҳаётнинг қадрига етаяпмизми, уни асраб-авайлаяпмизми?
Шу ҳақда ўйлаганда, ҳақиқий фаровонликни ҳалол меҳнатда, сабру қаноатда, деб билган улуғ бобокалонимизнинг теран тафаккурига қойил қоласан, киши.

Омонулла МАДАЕВ.

Кўриш қобилияти чекланганлар учун

A- A A+

Кўп ўқилган